شناورهای سطحی بدون سرنشین به عنوان بخشی از فناوری‌های نوظهور در صنعت دریایی به سرعت در حال توسعه و پیشرفت هستند. آن‌ها روشی مقرون ‌به‌ صرفه و کارآمد برای جمع‌آوری داده‌های حیاتی را ارائه می‌دهند و به فرآیندهای تصمیم‌گیری کمک می‌کنند. علاوه بر این، شناروهای بدون سرنشین سطحی در نظارت بر آب‌های سرزمینی، محافظت از سیستم‌های دریایی و پشتیبانی از فعالیت‌های فراساحلی مؤثرند. این قابلیت‌ها منجر به بهبود امنیت، افزایش کارایی عملیاتی و کاهش خطرات برای کارکنان درگیر در این عملیات‌ها شده است. این شناورها به دلیل توانایی‌های خاصی که دارند، مانند عملیات ترکیبی و خودکار، کاهش هزینه‌های عملیاتی و افزایش ایمنی در شرایط خطرناک به ویژه در حوزه‌های نظامی، تجاری، و پژوهشی کاربردهای فراوانی پیدا کرده‌اند. پیشرفت‌های فناوری در شناورهای سطحی بدون سرنشین نقش مهمی در تحول آن‌ها داشته‌اند. خودمختاری بهبود یافته، ادغام حسگرها و سیستم‌های ارتباطی، امکان عملیات مستقل یا همکاری با سایر شناورهای با سرنشین را فراهم کرده و توانایی‌ها و تنوع آن‌ها را گسترش داده است. علاوه بر این، بهبودهای صورت گرفته در سیستم‌های ناوبری، الگوریتم‌های اجتناب از برخورد و مدیریت انرژی به طور قابل توجهی قابلیت اطمینان و مدت زمان اجرایی عملیات در شناورهای سطحی بدون سرنشین را افزایش داده است و به آن‌ها این امکان را داده که مأموریت‌های طولانی را با حداقل مداخله انسانی انجام دهند. در نتیجه پیشرفت‌های صورت گرفته در شناورهای سطحی بدون سرنشین، روش‌های انجام عملیات و رزم دریایی متحول شده است. در این مقاله آخرین دستاوردهای علمی در حوزه شناورهای سطحی بدون سرنشین مورد بررسی قرار گرفته است