شناورهای بدون سرنشین سطحی، زیرسطحی و هوایی (پهپاد) قابلیت‌های منحصربه‌فردی را ارائه می‌دهند، اما عملکرد منفرد آن‌ها با محدودیت‌هایی در پوشش، ارتباطات میان‌دامنه و آگاهی موقعیتی جامع مواجه است. این مقاله به بررسی و ارائه یک طراحی مفهومی برای پلتفرم مشترک می‌پردازد که هدف آن ادغام عملیاتی مؤثر این سه نوع دارایی ناهمگون برای اجرای مأموریت‌های نظارت ترکیبی پیچیده است. با استفاده از رویکرد مهندسی سیستم‌ها و معماری سازمانی مبتنی برDODAF سناریوهای عملیاتی، ریسک‌های عملیاتی و نیازمندی‌های کلیدی چنین پلتفرمی شناسایی و پیشنهاد می‌گردد. در این مقاله، یک سناریوی مفهومی برای گشت و نظارت ساحلی مبتنی بر همکاری سامانه‌های بدون سرنشین هوایی (UAV)، سطحی (USV) و زیرسطحی (UUV) ارائه شده است.در این چارچوب، پهپادها با استفاده از حسگرهای پیشرفته، عملیات پایش اولیه و شناسایی اهداف مشکوک را انجام داده و داده‌های تجمیع‌شده را به شناور سطحی بدون سرنشین ارسال می‌کنند. شناور سطحی بدون سرنشین با بهره‌گیری از حسگرهای برد نزدیک، به بازرسی دقیق‌تر اهداف پرداخته و در صورت نیاز، شناور زیرسطحی بدون سرنشین را برای بررسی‌های دقیق تر زیرسطح به کار می‌گیرند.این همکاری چندسکویی موجب افزایش پوشش جغرافیایی، بهبود دقت پایش و تسریع در واکنش به رخدادها می‌شود. همچنین، تحلیل SWOT و تحلیل ریسک مأموریت به منظور شناسایی فرصت‌ها، چالش‌ها و ارائه راهکارهای بهبود عملکرد سامانه ارائه گردیده است.نتایج نشان می‌دهد که استفاده یکپارچه از سامانه‌های بدون سرنشین می‌تواند به‌طور مؤثری کارایی عملیات گشت و نظارت ساحلی را ارتقاء دهد.